سلام به دوستای خوبم

می خوام از این به بعد بعضی وقتا حرفهای خودم یا به قول خودم درد دلام رو بنویسم و نظر شماها رو هم بدونم.

چند روز بیشتر به پایان تابستون نمونده می خوام از این روزها نهایت استفاده رو بکنم. من قراره با یه انرژی خیلی زیاد و اعتماد به نفس بالا برم دانشگاه و درسم رو دوباره ادامه بدم.

زبان نصرت رو ادامه می دم، کلاس شطرنج می رم و یه ورزش دیگه. آخه این ترم واحد عذاب آور تربیت بدنی رو دارم که برای اینکه صفر نگیرم مجبورم یه کم خودمو قوی کنم. تازه واسه جامعه ترسناکمون و سلامت خودم هم خوبه. یه متن خیلی جالب طولانی هم دارم که باید حفظش کنم. باید یه کم کتابای برنامه نویسم رو بخونم تا بعد این همه وقت که پشتم باد خورده تو کلاس کم نیارم. واسه بالا بردن تمرکز هم یه کاره حسابی می خوام بکنم که فعلا محرمانه ست با چندتا کار دیگه.

یه برنامه ی مهم هم دارم که اولویتش از بقیه بیشتره. می خوام کودک درونم رو بشناسم و باهاش دوست بشم. تو فیلم آتش بس در موردش صحبت شد البته قبلش کتاب شفای کودک درون رو دیده بودم که فکر کردم اول خودم رو بشناسم بعد کودکم رو بهتره. حالا دیگه وقتشه. یه فایلم دارم که از اینترنت گرفتم و اونم خیلی کمک می کنه واسه دوستام می فرستم اگه کسی خواست بگه برای اونم می فرستم.

چندتا سوال دارم. ممنون میشم جواب بدین.

چقدر از کارهایی که انجام می دیم به خاطر اطرافیانه و تائیدشون؟ چقدر به خاطر تامین رضایت خودمون؟

اگه جایی غیر اینجا بودین همین کارایی رو می کردین که الان می کنید؟ شما از خودتون راضی هستین به عنوان یه انسان؟

رویای راه ستین- ایلیا(میم)

کتاب دفترچه ممنوع رو خونده بودم ولی تا قبل اون فکر نمی کردم که تو کشورهای اروپایی هم زنها یه کمد هم واسه خودشون تنها نداشته باشن.

از بچگی می دیدم که مادرم برای خودش یه اتاق یا حتی یه کمد یا کیف کاملا شخصی نداره و ناراحت بودم. بعدها فکر کردم که خودم وقتی بزرگ شدم واسش یه اتاق با وسایلی که همه به سلیقه ی خودش باشه و پر صندوق تهیه می کنم که هم اون احساس کنه که بعد یه عمر زندگی یه چیزی برای خودش داره و هم خودم احساس بهتری داشته باشم.

واقعا چرا بعضی از ماها اونقد مغروریم که بدون اینکه خودمون بدونیم به حق مسلم دیگران دست درازی می کنیم و به شخصیتشون اهانت می کنیم؟! من که وقتی خودم تو اون شرایط قرار گرفتم خیلی احساس بدی داشتم ولی تصمیم گرفتم به جای ناراحتی سعیمو بکنم که زودتر مستقل بشم.

به امید اون روز

خدای من،

خدای پاکی و صداقت است.

خدای مهربونی و مهرورزی

خدای همیاری و همدلی

خدای عشق ورزیدن

خدای یاد گرفتن و یاد دادن

خدایی که در کنار هر کلمه متضاد آن را قرار داد تا به کلمات معنا بخشد.

خدایی که مرا از هیچ خلق کرد تا انسان باشم، ملکه مخلوقات

باید حق انسان بودن را به جای آورم.

با انتخاب های درستی که می کنم، بین خوبی و بدی، دوستی و تنفر، بخشش و کینه و ... .

من انسانم. انسان زندگی می کنم، به ندای دلم گوش می سپارم.

از تمامی امکاناتم به بهترین شکل استفاده خواهم کرد. ترقی خواهم کرد . او شاهد خواهد بود و راضی.

می خواهم وسیله باشم برای کمک کردن به دیگران و خودم.

من بی نظیرم. آری من بی نظیرم و با انسانهای بی نظیر ارتباط برقرار می کنم.

خدایا از تو می خواهم:

کمکم کن. همیشه خودت را به من نشان بده.

 در آسمان زیبا، در طبیعت، در عشق یک مادر به فرزندش و  و  و ...

مگذار فراموشت کنم.