| تبليغات | X |
|
هر چه میخواهد دل تنگت بگو
|
 |
 |
||||
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
ياد بگير، ساده ترين چيزها را! براي آنان كه بخواهند ياد بگيرند، هرگز دير نيست. الفبا را ياد بگير! كافي نيست؛ اما آن را ياد بگير! مگذار دلسردت كنند! دست به كار شو! تو همه چيز را بايد بداني. رهبري را بايد تو بگيري در دست اي آنكه در تبعيدي، ياد بگير! اي آنكه در زنداني، ياد بگير! اي زني كه در خانه نشسته اي، ياد بگير! اي انسان شصت ساله، ياد بگير! رهبري را بايد تو بگيري در دست اي دوست، از پرسيدن شرم مكن! مگذار كه با زور، پذيره ات كنند. خود به دنبالش بگرد! آنچه را كه خود نياموخته اي انگار كن كه نمي داني صورت حسابت را خودت جمع بزن! اين تويي كه بايد بپردازي اش. روي هر رقمي انگشت بگذار و بپرس: اين، براي چيست؟ رهبري را بايد تو بگيري در دست برتولت برشت |
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
من زنم زني از تبار درد و رنج زني كه در لحظه تولد شنيد كه گفتند باشد!!! انشاءالله، بعدي پسر است شنيد و ديد زنده به گور شدنش را من زنم زني كه سالها ستم زن بودنش را با گوشت و پوست و استخوان تحمل كرد ستمي كه از اوان تولد با او زاده شد من زنم زني كه در ديدگانم دختركانم، پاره تنم را زنده بگور شدنش را ديدم او نيز با ستم زاده شد با ستم به خانه ي بخت رفت!!! تا او نيز چون من نظاره گر باشد كه چگونه؟ پاره ي تنش را به سلاخ خانه ي انسانيت مي برند تا از او چيزي جز پاره اي استخوان براي بودن، ماندن و دم نزدن، نماند پاره ي تن من پاره ي تنش را پاره پاره شدنش را خواهد ديد چون مادرانش كه ديدند و رفتند زن انسان است انسانها برابرند نسترن آقائي
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
درخت بهار گفت به نجوا: كه برگ سبز و شكوفاست خزان به خشم در آمد: كه زرد و خشك و غم افزاست به خنده گفت زمستان: كه برگ چيست؟ سبز و زرد كجاست؟ دراين جدال، كسي پاسخ از درخت نخواست! من و تو آنچه از من مي خواهي لالائي است آنچه من از تو مي خواهم فرياد است آب من و تو هيچ به يك جو نمي رود سنجاق من كوچكم به اندازه سنجاق تو بزرگي هزار برابر من قد يك بادكنك گنده آيا مي تواني در كنار من بنشيني؟ مشق هزار بار نوشتم: «بابا نان داد» من بيست گرفتم بابا رفوزه شد جايزه ام انگشت هاي زبري بود كه كاكلم را نوازش كرد. بستني چند نمره مي خواهد؟ بركت آنچه باد به خانه تو آورد بركت نبود خون طاقت من بود در لابلاي تسمه و چرخ شكر كدام مي كني؟ فراخ دستي خود يا دست هاي خالي من؟ سودا من كار مي فروشم تو وقت مي خري بار كج من و تو به منزل نمي رسد احمد حيدربيگي
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
23 ساله شدم، چقد سريع مي گذره عمرمون. روزها و هفته ها مثه باد مي گذرن و مي رن و جز چند خاطره، چند چهره جديد و شايد چندتا درس مهم زندگي چيزي باقي نمي مونه. شايد يك هفته ي سخت و پر تشويش، دروازه اي به هفته هاي لذت بخش و شاد آينده باشه پس بهتره كه بديها و سختي هاش رو از ذهنمون بيرون بريزيم و فقط از شاديهاش و تجربه هاش استفاده كنيم و سعي كنيم اگه دوباره تو اون موقعيت قرار گرفتيم درست انتخاب كنيم. شرمنده واسه تاخيرم. به زودي ميام با يه عالمه مطلب قشنگ. شاد باشين.
|
|||||
|
|||||
